vakitsiz erken doğan kız çocuğu

yaşadıkça öğreniyorum kendimi.

“evcimen”mişim.

üç anlam taşıyor bu kelime. baktım üçü de var üzerimde.

bir vakit nasıl da fikrimi istila etmişti oysa gitmeler!

şimdi evin yolunu seviyorum en çok.

pastane, market, eczane, hastane, terzi, kırtasiye, okul, ormanımsı park ve neredeyse bütün otobüslerin güzergahı olan işlek bir cadde benim mahallemde..

bir de bay google var!

bu denizin üstündeki lekeler ne?

agrega şu mu?

buğdayı nasıl ayırıyorlar?

bıkmadan cevap veriyor. hepsini nereden öğrenmiş bilmiyorum. kitap da okumuyor.

kıskanılası..

Yatcaz kalkcaz

Yatcaz kalkcaz

Yine buluşcaz

***

İki gün de denebilir buna. Bir gece babaannemle kalacağım, bir gece de annemlerle. Ödlekmişim bunu da gördük. Uyusana kapını kilitleyip paşa paşa.

***

Anahatlarıyla Tasavvuf ve Tarikatlar, Hasan Kamil Yılmaz. Bunu okuyorum. Belki bu iki günde bitiririm. Sınavlar var notlanacak. Belki notlarım. Notlar var bilgisayara aktarılacak. Belki aktarırım.

Bir şeyler bir şeyler işte. Hayatta hala meşgul olabildiğim bir şeyler. Garip, ömrümün geri kalanını sahte bir uzletle geçirecek gibiyim.

Bir ara burada simge ekleyebileceğimiz bir bölüm vardı. “Hala”ya taktım a’larına şapka koymam lazım. “Lazım”a da öyle :)

“vakitsiz erken doğan kız çocuğu”  derken bir anlam bozukluğu oluyormuş.

“erken doğunca ne oluyor? dünyaya vakitsiz gelinmiş oluyor. yani ikisi bir arada olabilir..” diyerek açıklamaya çalışıyorum.

o zaman iki kelimenin arasına virgül koymam söyleniyor.

yine diyorum, başka kafasını takan varsa ona da söylemiş olayım: başlıklarda virgül kullanılmaz.

bir de bu, benim ismimin anlamı. kendim dokuz aylığım.

Hayat gelmek ve gitmek.

Bir çocuk geliyor evimize, büyüyor yanıbaşımızda, vakti gelince gidiyor.

Bir iş gelip gidiyor.

Bir ses, bir söz geliyor. Eninde sonunda gidiyor.

Gelen de oluyoruz giden de. Bazen de gelinen ve gidilen.

Bunca gel-git arasında biri, birinin hayatına gitmemek üzere gelince ona bir isim veriyoruz:

“gelin..”